یاس پراکنی ممنوع ، مردم آسایش می‌خواهند !

0
19

یکی از موضوعاتی که شهروندان هر جامعه ای خصوصا مردم ایران همیشه بدنبال آن هستند این است که پیش بینی ای از اوضاع آینده داشته باشند لذا در جامعه امروز ما شایع است که مردم همیشه این سئوال را از یکدیگر و بویژه نخبگان می پرسند که رویداد های مختلف چه تاثیری بر آینده اقتصاد و معیشت زندگی آنان خواهد داشت مثلا پس از انتخابات آمریکا همه بدنبال پاسخ این سئوال بودند که آمدن ترامپ چه تاثیری بر اقتصاد ایران و زندگی مردم خواهد داشت ؟ یا امروز خیلی ها بدنبال پاسخ این سئوال هستند که سناریوهای مختلف انتخاباتی در ایران از جمله ماندن یا رفتن روحانی و یا آمدن فرد دیگری در جایگاه رئیس جمهوری و یا جابجایی سایر مسئولان دولت به معنی عام آن چه تاثیری بر اقتصاد کشور ، کسب و کار و زندگی آنان خواهد داشت ؟

نکته مهم در این پدیده این است که کنجکاوی در یافتن پاسخ این سئوال مختص یک یا دو گروه خاص نیست بلکه در سطوح مختلف جامعه وجود دارد . حتی آنان که در جایگاه بالای سیاسی قرار دارند و یا افراد و گروه هایی که از نظر اقتصادی و مالی در سطوح بالای رفاه قرار دارند و به نوعی جزء گروه پولدار جامعه محسوب می شوند نیز بدنبال رسیدن به پاسخ این سئوال هستند .

جامعه شناسان دلیل کنجکاوی مردم برای یافتن پاسخ این سئوال را در این نکته می دانند که رضایت از زندگی فقط پول داشتن و تامین نیاز اقتصادی نیست بلکه احساس امنیت و تامین اقتصادی ، سیاسی و اجتماعی زندگی از نظر روحی نیز به رضایت از زندگی و امید به آینده ای بهتر باز میگردد به همین دلیل گاهی ممکن است فرد ، خانواده و یا گروهی از نظر اقتصادی و مالی بی نیاز باشند اما از زندگی ای که در ایران یا نقطه دیگری از جهان دارند احساس رضایت و امنیت نکنند.

پاسخ به این سئوال و نگرانی مردم در باره زندگی و معیشت آینده آنان امری طبیعی است چون مستقیما به کیفیت و نوع زندگی آنان بستگی دارد و این همان چیزی است که جامعه شناسان از آن بعنوان ” کیفیت زندگی ” یا رضایت خاطر جامعه یاد می کنند .

رضایت مردم از جامعه ای که در آن زندگی می کنند به تطبیق انتظارات مردم با هویت اصلی آنان در جامعه ارتباط مستقیم دارد ، هر چه انتظار مردم با هویتی که به آن تعلق دارند نزدیک تر باشد مردم از آن حکومت و حاکمیت راضی تر هستند .

انتظارات ، برداشت عمومی مردم از محصولات و خدماتی است که حاکمیت به آنان ارائه می کند و هویت نحوه نگاه حاکمیت به باورها ، ارزش ها ، دین ، زندگی ، معیشت و …  یک جامعه است .

گاهی ممکن است در جامعه ای حاکمیت نتواند انتظارات مردم را از نظر اقتصادی و سیاسی به صورت فیزیکی برآورده کند اما دستکم می تواند از نظر روحی و روانی برای مردم امنیت خاطر ، و امید به آینده ایجاد کند و رضایت آحاد جامعه را تامین نماید .

آنچه جامعه امروز ما بیش از هر چیز دیگری به آن نیاز دارد تامین امنیت روحی و روانی مردم نسبت به رویداد ها و موضوعات مختلف است تا شاید به این طریق بخشی از رضایت جامعه نسبت به عملکرد حاکمیت تامین شود .

اگر بدنبال تامین کیفیت زندگی و جلب رضایت آحاد جامعه هستیم شاخص هایی برای آن تعریف شده است که باید تلاش کنیم هر یک از آن ها را برای مردم تامین کنیم که برخی از آن ها عبارتند از : تعالی مادی ، سلامتی ، ثبات سیاسی و امنیت ، اشتغال ( نرخ بیکاری ) زندگی خانوادگی          ( ازدواج و طلاق)  ، زندگی اجتماعی ، اقلیم و جغرافیا ، آزادی سیاسی و اجتماعی ، عدالت و برابری جنسیتی

طبیعی است که هیچ دولتی تا کنون نتوانسته تمام این شاخص ها را به نحو مطلوب تامین کند و رضایت مردم را بطور کامل جلب نماید . اکنون که نمی توانیم از طریق تحقق شاخص های اساسی کیفیت زندگی مردم را بهبود بخشیم و رضایت آنان را جلب کنیم دستکم با پرهیز از سیاه نمایی و بزرگنمایی مشکلات جامعه را حاد تر نکنیم .

در ایران معمولا دوران برگزاری انتخابات ریاست جمهوری به کانون یاس پراکنی جناح های مختلف تبدیل خواهد شد و نتیجه آن جز نا امیدی مردم به آینده و حاکمیت نخواهد بود لذا اکنون که نتوانسته ایم کیفیت زندگی مردم را از نظر شاخص های استاندارد آن بهبود بخشیم تلاش کنیم از سیاه نمایی و یاس پراکنی جلوگیری کنیم تا از نظر روحی و روانی امنیت خاطر و آسایش مردم را فراهم نماییم .

پاسخ دادن